دبير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه شيراز گفت: سخنان اخير تاجزاده نشان مي‌دهد كه ايشان از فرط شوكي كه در 3 تير بر آنان حادث شد مجبور شده‌اند زمين و زمان را به باد انتقاد بگيرند.

مصطفي نمازيان، دبير انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه شيراز در گفتگو با فارس گفت: اگر نگاهي به تاريخ انقلاب بيندازيم همواره شاهد هستيم كه در برخي از برهه‌ها گروه‌هايي بوده‌اند كه به جاي نقد علمي و تحليل درست، همواره طرف مقابل خود را با زدن برچسب‌هايي در معرض تخريب و تهمت قرار داده‌اند و صحبت‌هاي اخير تاج‌زاده در خصوص احمدي‌نژاد از اين قبيل موضع‌گيري‌هاست.

بی شک یکی از مشکلاتی که امروزه دنیای اسلام با آن مواجه است وخود علت بسیاری از مشکلات سیاسی وفرهنگی جهان اسلام شده است، مساله عدم وحدت است. به برکت نبود وحدت درجهان اسلام، امروزه شاهدیم که دولتهای آزاده ای همچون ایران وسوریه ودولت عراق+حماس وحزب الله لبنان از سوی برخی کشورهای به اصطلاح مسلمان زیر فشارهای سیاسی قراردارند.

رهبر عزیز وهوشمند انقلاب که همیشه در آسیب شناسی نظام وجهان اسلام  از مسئولان جلوترند،به خوبی پاشنه آشیل نظام وجهان اسلام را دراین چند ساله در قالب یک شعار راهبردی به ایرانم وجهان اعلام کرد: سال اتحاد ملی وانسجام اسلامی.

 اما متاسفانه در کشور ما به خاطر مسائل جناحی شاهدیم که در بسیاری موارد حیاتی وملی،نوعی دوگانگی رفتار وعمل در بین گروههای سیاسی دیده می شود که عملا راه راب رای رسیدن به یک اجماع ملی بر سر مساله منتفی می کند. به عنوان نمونه در مورد مساله هسته ای یا حمایت از عملکرد دولت نهم شاهد مواضعی چند پهلو،غرض ورزانه ،کاملا شخصی وگاهی اوقات تحلیلهای بی پایه واساسی بودیم که هرکس ساز خود را می زند وگویی منافع حزبی مهمتر از منافع ملی است.

نقش رسانه ها وبه خصوص رسانه ملی در فراگیر شدن یک گفتمان در سطح ایران وجهان بسیار مهم است وبا بهره گیری از پتانسیل کشوری وجهانی خود می تواند درراه فراگیر واستراتژیک شدن گفتمان راهبردی اتحاد ملی وانسجام اسلامی گام مهمی بردارد.

اما متاسفانه نتیجه بررسی چند ساله رسانه های تصویری،دیداری وشنیداری وخواندنی نشان می دهد که گامهای جدی نه تنها درراه تحکیم این اصل برداشته نشده بلکه گاها گامهایی معکوس برداشته اند. در این مطلب سعی می کنیم به طور گذرا به برخی از این حرکات معکوس اشاره کنیم

اتحاد ملی:

با بررسی در بین سریالهای پخش شده از رسانه ملی به نکاتی بر می خوریم که جالب توجه است: در بسیاری سریالهای طنز شاهدیم که قومیتها نقش خنداند مردم را برعهده دارند وبا تکیه بر لهجه،آداب ورسوم،پوشش آنها  سعی درایجاد فضایی بدون منطق ومضحک از قومیتها باشیم وبیننده نیز با دیدن این تصاویر احساس می کند که اولا خداراشکر که ما ازاین قومیت نیستیم- دوما ما باهوشتر وبا شخصیت تر ازاین قوم هستیم وسوما تکیه کلامهای همراه با لهجه کاراکتر طنز،زبانزد عام وخاص می شود. در سریالها شاهدیم که شمالیها در نقش سرایه دار یا نگهبانان ساده لوحند- ترکها نقش کارگران ساختمانی غریب وبی هویت را بازی می کنند که باید در فیلمها سوتی بدهند- بلوچها با لباسهای محلی شان در نقش افرادی قاچاقچی وسوداگر مرگ ظاهر می شوند- این وسط عاملی وجود دارد که به نظر من می تواند یکی از عوامل متمرکز شدن امکانات درتهران ونیز مهاجرتهای بی رویه به تهران= احساس بی هویتی وفرار از خود باشد. سریالها اکثرا در تهران با لوکیشنهای سرد وبی روح وتکراری ، قهرمانان فیلم همگی تهرانی با لهجه فارسی اصیل،جوان تهرانی با هر اخلاق ومنشی به عنوان نماینده کل ایران معرفی می شود. خانواده تهرانی با آن سردی خاص حاکم برروابطشان و گهگاهی عدم جدیت کافی بر رعایت مسائلی همچون را بطه محرم ونامحرم به عنوان نماینده کل ایران-  این فیلمها هر کاری بخواهند سر این کاراکترها میاورند ودر برخی اوقات نیز بدون پرداختن به نقاط منفی یک کاراکتر، وی به عنوان قهرمان فیلم شناخته می شود. پس کل ایران با شادی یک فرد پایتخت نشین شاد وبا غم او شاد می شوند. گویی جوانان لر،ترک ،عرب وبلوچ نه دل دارند ونه احساس. اغلب مشکلاتی که دراین سریالها مطرح می شوند مشکلاتی درون شهری وبیشتر مربوط به بافت شهری وفرهنگی تهران است وبس. پس نباید انتظارداشته باشیم با تمسخر ونادیده گرفتن ارزشهای قومیتی، باراهبرد اتحاد ملی دست یابیم.

سینما که دیگر جای خودرا دارد. بازیگران ترک زبان انسانهایی لوده هستند و شهرستانیها نیز یا به دنبال کار درتهران می گردند واکثراوقات باید فدا شوند تا تهرانی قهرمان شود.همگی نقشهای فرعی دارند واین وسط جوان شهرستانی حق دارد که با دیدن صفا وصمیمیت ساختگی درفیلم وتبلیغ ارزشهای غربی دراین فیلمها، اگر دانشجو باشد پس از تحصیل به شهر بازنگردد و یا برای کارکردن درتهران دارایی وسرمایه خودرا فروخته وآواره

انجا شود. اتفاقی که به واسطه تبلیغ ارزشهای غربی در سینمای هالیوود بر سر جهان سوم افتاد وشاهد موج مهاجرتهای بی هدف به نا کجا آباد خوشبختی غرب هستیم. پس دراین  زمینه نیاز به یک  بازنگری جدی در ساخت سریالهای طنز بی هدف وفیلمهای غربگرایی هستیم که ارزشی جز تهی کردن جوانان شهرستانی از ارزشهای بومی خود ونداشتن امیدی برای آینده منطقه خود است. واز سویی این خود باعث می شود که دشمنان روی این مساله مرتب مانور دهند که: حق کردهارا خورده اند- حق سیستان را خورده اند- همه امکانات مال تهرانه- و...در ضمن اختلافات قومیتی نیز بروز می کند. در ضمن نباید از تحقیر شخصیت روستائیان زحمت کش و شاده لوح فرض کردن این قشر چشم پوشی کرد.

زمان جنگ هیچگاه شهید باکری برای نجان منطقه آذربایجان نرفت- شهید بروجردی برای نجات لرستان نرفت-شهدای کردستان وخوزستان برای نجانت منطقه خود نرفتند. همگی برای نجات ایرانی با چند قومیت اما متحد رفتند. ستارخان وباقرخان- میرزا کوچک خان- رئیس علی دلواری ووو. هیچگاه به دنبال اندیشه های ناسیونالیستی صرف ودر قالبهای ((پان)) نرفتند ،بلکه برای اعتلای نام ایران اسلامی ومتحد رفتند.

انسجام اسلامی:

بی مقدمه باید گفت که امروزه تصور بدی از برخی قومیتهای مسلمان در ذهن ما وجود دارد. افغانی،ازبک،تاجیک،عرب آفریقایی همگی براثر کارکرد بد رسانه های داخلی وخارجی در حد یک فحش مطرح هستند.

امروزه تصور برخی از ما از افغانستان سرزمینی است که مردمش به نوعی کودن- جنایتکار وو.. هستند وهیچگاه دلیرمردیهای امثال شهید احمد شاه مسعود ونیز شاعران شیرین زبان پارسی گوی این دیار را به یاد نداریم.

 ازبک نماد انسانی عوضی است وعرب مظهر انسانی پول دوست و خنگ است. در سریال طنز چارخونه که درادامه سریالهای بی ارزش طنزی همچون :ترش وشیرین و. .ساخته شده، بار اصلی طنز فیلم تاکید برلهجه افغانی دو شخصیت شنبه و چارشنبه وآوردن اسامی افغانی برای خنداندن تماشاگر است. بیننده با شنیدن این لهجه وبا شناخت این افراد به عنوان نماینده افغانها، همواره تصویری مضحک از این قوم پارسی سخن در ذهن دارد واصلا آنها را در بحثهایی همچون وحدت اسلامی راه نمی دهد. در سریال کمربندهارا ببندیم نیز فرد عرب زبانی را به باد تمسخرولودگی گرفتیم. گویی از تمسخر قومیتها خسته شده واینک سراغ جهان اسلام رفته ایم. از تمسخرهای اعمال شده بر هندیها که نگوییم بهتر است. ولی خدا نکند کسی بیاید اروپایها یا یهودیها را در فیلمی مسخره کند آنوقت بیا جمعش کن.

این رویکرد نامیمیون در صداوسیما وسینما باعث موضعگیریهایی از جانب سران این کشورها شده است که در صورت تداوم این رویه نامیمون ممکن است کار حتی به تنشهای دیپلماتیک ونهایتا جبهه گیریهای سیاسی با دخالتهای موذیانه آمریکا واسرائیل همراه شود وآنوقت هرچه رهبر عزیز بگوید اتحاد ملی وانسجام اسلامی،هیچ راهکار وراهبردی از سوی رسانه ها  برای پیشبرد این هدف وجود ندارد. یادمان باشد که در قرآن ملاک برتری تقواست نه نژاد یا رنگ پوست- یادمان باشد پیامبر اسلام درکنار بلال حبشی،سلمان فارسی وصهیب رومی را داشت. امام خمینی عزیز ونیز امثال امام موسی صدر وسید حسن نصرالله با نگاهی فرا قومیتی توانستند زمینه ساز حرکاتی انقلابی با کارکرد اجتماعی باشند. امیدوارم که رسانه ها  به جای دفع کردن به فکر وصل کردن باشند.

لازم به توضیح است که بنده قصد توهین به هیچ قومیتی را ندارم واز بکار بردن مکرر لفظ تهرانی نیز مقصود خاصی نداشتم. همه ایرانیان نور چشم ما هستند. فقط در پی باز شناسی مضرات قومیت گرایی صرف بودم. والسلام

بنام خدا. با سلام خدمت دوستان عزیز.

در این قسمت تصمیم گرفته ام به بازخوانی عملکرد مطبوعات ۲ خردادی ومیزان پایبندی این قماش به اصل اطلاع رسانی بدون غرض-با صداقت- و... می پردازیم. البته در چند قسمت طول می کشد.

در قسمت اول به جریان فرهنگ سازی این مطبوعات به خصوص در زمینه سیاست خارجی می پردازیم:

بنده چندی پیش با دوستان درمورد مبحثی با عنوان فروپاشی استراتژیک بحث میکردم وگفتم که برای فروپاشی نظام اسلامی نیاز به جنگ وتفرقه نیست. بهترین راه تغییر استراتژی نظام در بعد ارزشهای انقلاب ونظام به خصوص درزمینه مسائل سیاسی می باشد. یک مطبوعاتچی با طریقه پرداختن به خبر وحادثه ای می تواند یک دیدگاه را به جامعه القا کند. به مثال زیر توجه کنید:

شما این دوخبررا با هم مقایسه کنید

۱- نظامیان اشغالگر صهیونیست ۲ مبارز فلسطینی را به شهادت رساندند.

۲- نظامیان اسرائیل ۲ ستیزه جوی فلسطینی را به ضرب گلوله از پای درآوردند.

خواننده با خواندن این خبرها چه احساسی به دست می آورد؟ درمورد اول می فهمد که نظامیان اسرائیل با انسانهایی مبارز وحق طلب روبه رویند ودرقسمت دوم این مبارزان در نقش گروههای اخلال گر معرفی می شوند.

با اینحال دقت کنید که مرور این ۲ سبک خبری در جامعه چگونه در هدایت افکار عمومی اثر دارد به ویژه در مورد نسل جوان ما که مبنای احساسی را در مواردی برمبنای عقلانیت غلبه می دهد.

در این چند ساله شاهد این گونه موارد قلب کلمات واصطلاحات بوده ایم.به عنوان نمونه  به کار بردن کلمات وعباراتی چون:((نظامیان اسرائیل))- ((نظامیان آمریکا))- ((قتل به جای شهادت))-و نیز پرداختن بدون احساس وهمراه با سردی خاص به اخبار جهان اسلام وایجاد فضای مطبوعاتی برای مخاطب که در این فضا نه کسی مهاجم است ونه کسی اشغالگر. بلکه عده ای انسان سرخود برای ایجاد بحران منطقه ای واخلال در نظم جهانی، به مقابله با نظاميان آمريكايي واسرائيلي مي پردازند. در اينجا براي نسل جوان ما واژه اشغالگر بي معني مي شود وشهادت مبارزان اسلامي به قتل يا از پاي درآوردن مبدل مي شود.براي اين نسل ديگر صدور انقلاب -حمايت از مظلومان عالم-استعمار واستكبار جهاني -مقاومت جهاني-و... معني ندارد وتمام هم وغمش جهاني بدون تشنج است.