دین ودینداری گاهی اوقات می تواند دستمایه ای باشد برای ابراز وجود. گاهی اوقات نیز همین دین به امری دست و پاگیر تبدیل می شود که باید کنار گذاشته شود ویا لااقل محدود شود. زیرا نفس وجود دین در بسیاری موارد با آوردن قید وبندها وتذکر اصول، مانع اجرا و بسط برخی تفکرات می شود. در تعریف اومانیستی از مسائلی همچون دموکراسی، حقوق بشر و... به خاطر نفوذ مبانی سوبژکتیویسم، فردگرایی افراطی ونیز اصالت لذت، هر آنچه که مانعی برای گسترش این تفکرات ایجاد می کند باید برداشته شود. از همین حوزه ها می توان سرنخ تفکرات ناسازگاری دین با دموکراسی را پیدا کرد( گو اینکه دموکراسی امری قدسی و ازلی بوده و دین قصد تحمیل و خود به دموکراسی ونیز سرکوب آن را دارد). از این حوزه است که اختلاف و جدایی بین انسان وخدا آغاز می شود وانسان مدرن ( لیبرال وسوسیال) در مقابل خداوند قد علم می کند. یکی خدا را انکار می کند واصالت را به ماده با شعور می دهد! ودیگر نیازی به هدایت تکوینی وتشریعی در خود احساس نمی کند و به رسالت کارل مارکس وانگلس ایمان می آورد و دیگری نیز محترمانه خدا را به جایگاه اصلی خود بر می گرداند! و خدا را از دخالت در حریم وحوزه خصوصی افراد منع می کند. از خداوند به خاطر افرینش تشکر می کند و اداره دنیا را بر اساس نظریه « خدای ساعت ساز نیوتن»، به انسان واگذار می کند. مکتب لیبرالیسم نیز سرشار از پیامبران می باشد با این تفاوت که این پیامبران دارای هیچ عصمت نیستند ودر عوض سرشار از اشتباهات بسیار در پی ریزی مبانی جامعه شناسی، فلسفی و.. برای زندگی بشر هستند. عقل جای خدا می نشیند و به مرور حتی تجربه وحس نیز منبع شناخت قرار می گیرد. وقتی که اعتقاد به دنیایی فرای این دنیا و پس از مرگ نباشد، پس دیگر نیازی به رعایت قید و بند های اخلاقی- ارزش گذاری رفتارهای اجتماعی، اقتصادی و.. ما بر مبنای سیستم جزا وپاداش اخروی نیست و از اینجاست که اراده و خواست بشر مبنای تصمیم گیری در مورد مسایل مختلف می شود وهر امری که جامعه با رای اکثریت صحیح تشخیص داده شد ملاک ارزش است وبس.  درضمن یادمان باشد که در اعلامیه حقوق بشر آمده است: انسان آزاد زاده شده است. توجه داشته باشید که بکار بردن واژه «زادن» به جای « آفریدن» چگونه می تواند اولا مساله ربوبیت خداوند را زیر سوال ببرد وثانیا سلب تکلیف از دوش انسان نسبت به پروردگار.

نفوذ این دست تفکرات در جوامع اسلامی باعث پدید آمدن مشکلات ومسایلی همچون چالش بین سنت و مدرنیته شده است.

داستان سیاسیون و دین در ایران خواندنی وجالب ولی عجیب می باشد. کسانی که روزی دین را مانعی بر سر راه دموکراسی می دیدند ( دموکراسی مظهر تمام وکمال نفسانیت مداری بشر است) به لطایف الحیل سعی در حذف ویا محدود کردن آن داشتند تا از ورای این محدودیت بتوانند در نهایت در جدال دین ومدرنیته، با تقویت مبانی مدرنیته از یک طرف وعرفی کردن دین از سوی دیگر در نهایت دین فرتوت را فدای مدرنیته فربه کنند. این جماعت حتی به مظاهر دینی ویا برخاسته از نظام ارزشی و ارزش گذاری دین نیز رحم نکردند ومواردی همچون: مخالفت وحذف شعار مرگ بر آمریکا، زیر سوال بردن جامعیت احکام اسلام و... تایید کننده این نظر می باشد.

تا هنگامی که حفظ قدرت اصل بود، دین جایگاه خاصی نداشت. دلسوزان دین با دیده تساهل وتسامح به روند تخریب دین ومبانی دینی نگاه می کردند واین فضا را لازمه ایجاد جامعه مدنی می دانستند.

اینک که حدود ۴ سال از دوری منادیان جدایی دین از سیاست از قدرت می گذرد، شاهد بروز رفتارهایی متضاد از این افراد می باشیم. کسانی که نه ظرفیت حفظ قدرت را دارند و نه اخلاق حاشیه نشینی. اگر دیدید روزی دکتر سروش در قبال مساله توهین به قرآن در برنامه حوزه هنری اعتراض کرد زیاد تعجب نکنید. اگر روزی بهزاد نبوی به اظهارات مشایی درمورد دوستی با مردم اسراییل اعتراض کرد تعجب نکنید. اگر روزی اکبر گنجی به روند حذف تفکرات امام از بدنه مدیریتی دولت اعتراض کرد، اگر امثال سازمان مجاهدین وهاشم آغاجری به پروژه تخریب مراجع در دولت نهم اعتراض کردند به هیچ وجه تعجب نکنید. ماکیاولیسم سیاسی اینک دین ودینداری را وسیله مناسبی برای رسیدن به هدف (قدرت) تشخیص داده. امام راحل ومراجع نیز وسیله خوبی برای رسیدن به این هدف شده اند. پس اعمالی از این دست طبق قاعده ماکیاولیسم مجاز است واز آنجایی که مبنای رفتار لیبرالی رای افراد می باشد، اینبار آقایان با اجماع عقلانی به این پروژه دست زده اند.

مشکل لیبرالهای ایران در عدم صداقت آنهاست. لیبرالهای ایران حتی به اندازه مارکسیستها نیز صداقت ندارند. صداقت لیبرالهای غربی در کنار نهادن دین از صحنه سیاست کجا و رفتار دوگانه سیاستمداران لیبرال صفت ایران در حذف دین از یکسو وتمسک به دین از سوی دیگر کجا؟ چه بازی کثیفیست سیاست منهای اخلاق. 

کردان رفت. مدرکی نداشت تا صحت مدرکش را اثبات کند. کردان نماند تا عدل بماند. پرده از مدرک کردان برداشته شد ولی هنوز از پشت پرده مدرک سازان خبری نیست. کردان تنها ماند و تنها محاکمه شد وچه خالی بود جای دیگر دوستان دکتر کردان! دیگر دکترها ودکتراگرفتگان. مجلس اقدامی انقلابی کرد وباید بداند که تداوم این انقلاب در تداوم راهی است که در پیش گرفته اند. نگذارند ترمیدور بلای جان این انقلاب شود. تداوم این حرکت انقلابی می تواند خط بطلانی باشد بر  فرضيه فرضیه سازانی که مجلس ومجلسیان را به هیجان زده بودن، حركت نسنجيده و... متهم مي كنند.

مجلس هفتم شاهد بوديم كه بحث تحقيق وتفحص از دانشگاه آزاد اسلامي به چه سرنوشتي دچار شد. پيام تشكر نمايندگان مجلس از عملكرد مديريت دانشگاه آزاد نيز در خاطرمان مانده است. اگر آنروز اين تحقيق وتفحص نتيجه مي داد امروز ديگر نظام اين همه هزينه براي وزارت كردان نمي داد و كردان خيلي زودتر از اينها شناخته مي شد.

دكترها كم نيستند. دكترا داشتن نخبگي مي آورد وميل به نخبگي و نخبه نشان دادن خود، يكي از راه هاي نفوذ كوته بينان در بدنه سياست است. لمپنيسم علمي با ماكياوليسم سياسي در مي آميزد وبحران مدرك داران بي مدرك را تحويل نظام مي دهند. كساني كه سالها با مدارك جعلي به دانشجويان زير دست خود مدرك مي دادند ومدركي براي اثبات جعلي بودن مدركشان در دست نبود.

مجلس هفتم بار سنگيني را بردوش دولت نهم ومجلس هشتم نهاد. جاسبي با مديريت شگفت انگيز خود بر دانشگاه آزاد با چالشي بنام احمدي نژاد روبه رو شده است و در اين قسمت ماجرا بود كه مافياي سياسي- اقتصادي به مدد مافياي علمي مي آيد و دولت را درگير حوزه هايي مي كند تا از ماجراي دانشگاه آزاد غافل شود. دست پرورده دانشگاه آزاد نيز چالشي بين دولت ومجلس تبديل شد و محمليب راي تئوري سازي و تحليل كساني شد كه نان آنها ورسان ههايشان در بروز اختلاف بين دولت ومجلس است.

كردان با همه هزينه هايي كه ايجاد كرد كنار رفت. از آينده چه مي دانيم. كردان هاي ديگر شايد در كمين پست وصدارت ديگر باشند. كردان مظلوم واقع شد چون به تنهايي محاكمه شد. اسپانسر هاي كردان كجاين؟ همانها كه براحتي از تيغ نظارت مجلس هفتم گريختند تا چالشي ايجاد كنند براي مجلس هشتم. شايد هم تشكيل دولت سايه داده اند: دولتي مركب از كارشناسان ونخبگان مدرك گرفته در همه زمينه ها: از اقتصاد تا سياست و...

اينك اين مجلس واين هم برخورد با مدارك جعلي، مدرك سازان وحاميان انها. تحقيق وتفحص از دانشگاه آزاد اسلامي در شرايطي كه در فضاي دانشگاه ههاي ما نيز هجمه عليه مديريت اين دانشگاه آغاز شده، اطمينان به همراهي جامعه دانشگاهيان متعهدي كه در قضيه كردان نمايندگان را تنها نگذاشتند و... اميد ان را در دلها زنده مي كند كه روزي هم آقاي جاسبي به پاي ميز عدالت كشيده شود وخبر بيايد كه جاسبي نيز رفت. بزرگترين ضربه به حاميان جاسبي. شجاعت مجلس قابل تكرار و قابل تداوم است. بهتر است نمايندگان اصولگرا به حمايت جنبش دانشجويي دلگرم باشند.

جهان اسلام و جامعه ایرانی بانویی را از دست داد که عمر گرانمایه و ارزشمند خود را صرف تحقیق وتفقه در قرآن کرد. غریبانه وبی هیاهو اما با اخلاص، در زمين زيست و چه بي سروصدا رخت بربست.

دكتر صفارزاده عمري را به تحقيق و تاييد احكام ارزشمند اسلامي صرف كرد ام اسلام را زير سوال نبرد.

وي نمونه بارز يك زن مسلمان وموفق در جهان معاصر بود. ارزش وانسانيت وبزرگي كارهاي وي در زن بودن بود و زن بودنش هيچگاه مانع بروز ارزشهاي واستعدادهاي والاي انساني او نشد. وي ثابت كرد كه مي توان قائل له برابري  وتشابه حقوق زن و مرد نبود اما چونان مردان و به طور مساوي از حقوق اجتماعي وفعاليت علمي -فرهنگي برخوردار بود و علي رغم زن بودن به مرحله اي رسيد كه بسياري از مردان نمي توانند برسند.

اين بانوي عالم اسلام كاري كرد كه بسياري از فقها وعلماي بزرگ جرات آن را نداشتند، آري ترجمه قران وبا تكيه بر انوار الهي نامي جاودانه از خود بر جاي نهاد و همانند عده اي تنها خودر ا مشهور رسانه وزمينيان نكرد بلكه شهره ملائك وآسمانيان شد.

وي به يقين دريافته بود كه ملاك برتري زنان به حق وحقوق متشابه با مردان يايكساني ديه زن و مرد نيست بلكه ارزش تمام انسانها - زن ومردـ به تحصيل تقوي و علم ومعرفت و ميزان سعي وتلاش آنهاست. وي در عمل نشان داد كه يك زن براي رسيدن به درجات والاي معنوي نيازي مي تواند همراه با حفظ حريم حيا وعفت، چه استعدادهايي كه ندارد.

اما از ديد مدعيان دورغين حقوق بشر و حقوق زن، خانم دكتر صفارزاده نويسنده، شاعر، مترجم قرآن وپژوهشگر و مولف چندين كتاب هيچگاه شايسته تقدير نيست ونخواهد بود. چون هيچگاه براي مصاحبه با راديو فردا، بی بی سی، صداي آمريكا و.. سرودست نشكند ودست وپا نزد. خانم صفارزاده مورد تكريم مدعيان دفاع از حقوق زنان قرار نگرفت و نامي از او برده نشد، چون بانويي قرآني ومانوس با قرآن بود و اين انس والفت باعث شد كه هيچگاه در مقابل بيگانگان ونامحرمام حجاب از سر برندارد وبا نامحرمان دست ندهد ويا روبوسي. هيچگاه حاضر نشد احكام اسلامي را به چوب حقوق بشر بزند وتخطئه كند. اسلامي بود واسلامي زيست.

اينك مشخص شده كه مدعيان دروغين حقوق زن همانهايي كه با ارايه الگوهاي پوشالي و فيمينيستي مدعي اند كه زنان در جامعه ايراني به ورطه تحجر افتاده اند و از حضور در عرصه هاي علمي، فرهنگي، سياسي، اجتماعي دورمانده اند، منظورشان از حضور فعال زنان در جامعه چيست!!

آري خانم صفارزاده نوبل نگرفت و جانباز آريامهر نبود و  نه سينه چاك حقوق بشر، اما مطمئنا در آن دنيا نوبل واقعي خود را مي گيرد و از حوض كوثر سيراب خواهد شد.

روحش شاد وراهش پررهرو

افراد منتسب به انجمن اسلامي در دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، صندوق انتخابات انجمن علمي اين دانشكده را پاره كردند. روز سه‌شنبه در انتخابات انجمن علمي دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران، كانديداها به دو دسته تقسيم شده ‌بودند و در فضاي انتخابات دو ليست منتسب به بسيج دانشجويي و انجمن اسلامي منتشر شده بود كه برخي افراد منتسب به انجمن اسلامي پس از اطمينان از پيروزي ليست منتسب به بسيج دانشجويي با توجه به فضاي دانشجويي موجود، در آغاز انتخابات از كانديداتوري انصراف داده، اما پس از اينكه متوجه شدند كار آنان غيرقانوني است، چند دقيقه مانده به پايان انتخابات انجمن علمي دانشكده، صندوق انتخابات را پاره و از پايان انتخابات جلوگيري كردند و برخي از اعضاي بسيج را مورد فحاشي قرار دادند.
اين افراد كه مدعي آزادي بيان و تحمل مخالف و دموكراسي هستند، مدتي پيش نيز در نشست سالانه اتحاديه انجمن‌هاي اسلامي دانشجويان مستقل كه در دانشگاه تهران برگزار شد برخي از اعضاي اين اتحاديه را مورد ضرب و شتم قرار دادند. 

این است شعار طیف به اصطلاح سنتی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگا ه تهران: آزادی اندیشه نمیشه نمیشه. البته حرکات قرون وسطی آقایان سنتی برای ما عادی شده است. مشتی عناصر ب وزن و پولدوست که تملق گویی وکاسه لیسی به مرام ومنش آنها تبدیل شده است. اینها هنوز در دوران شعبان بی مخ زندگی می کنند واحتمالا از روح وی وبازماندگانش خط می گیرند. من تو این فکرم اینا بعد از خاتمی به کی دل بستن؟ بنده خداها حق ندارن حتی کتاب یا نشریه ای رو بخونن که بنیا دباران مخالف باشه. این گروه هر جا دیدن رای ندارن میان خلاصه اصالت خودشون رو نشون می دن. بذار راحت باشن وبازی کنن. بازی برای بچه هاست وبس.

باید سه سال می گذشت تا مفهوم نامه کیارستمی را که سه سال پیش در بهبوهه دور دوم انتخابات ریاست جمهوری به احمدی نژاد نوشت را بفهمم. دوباره بخوانید:

 پسرم وقتی ۵ساله بود روزی مشغول خوردن بيسکويت بود، دوستی از او بيسکويت خواست و من هم از او خواستم که بيسکويتی به من بدهد. اما بهمن يک بيسکويت بيش‌تر نداشت. بلاتکليف به هر دوی ما نگاه کرد که تنها بيسکويتش را به کدام يک از ما دهد. دوست من مشکل را ساده کرد و به او گفت: "بيسکويت را به کسی بده که بيش‌تر دوستش داری." بهمن نگاهی به هر دوی ما انداخت و به من گفت: " بابا من تو را بيش‌تر دوست دارم اما دلم می‌خواهد بيسکويتم را به او بدهم." هنوز نمی‌دانم آن روز، آن بيست چند سال پيش در ذهن پسر ۵ساله‌ام چه گذشت که بيسکويتش را به آن ديگری داد، که کم‌تر از من دوستش می‌داشت. ولی من دليلی دارم که چرا رأی‌ام را به ديگری خواهم داد.
آقای احمدی‌نژاد، برای من دلايل بسيار ساده‌ای وجود دارد که تو را بيش‌تر از او دوست دارم. تو برای من يادآور سال ۵۷ هستی. در آن زمان اخلاق، آرمان و از خودگذشتگی برای تغيير زندگی مردم مفاهيمی انتزاعی نبودند؛ چيزهای طبيعی و جزيياتی زنده از روحيه و عملکرد ميليون‌ها جوان معتقد و سالم و راستگويی بودند که می‌خواستند از انقلاب فرصتی فراهم آورند تا طبقه‌ی محروم جامعه شرايط بهتری برای زندگی داشته باشند. بعد از بيست و چند سال نگاه که می‌کنم به وضوح آن اعتراض را همراه با افسردگی درونی تو را درک می‌کنم. تو هم‌چنان بی‌دروغ «ما»ی سال ۵۷ را زنده می‌کنی. من تو را دوست دارم چون نمی‌توانم به خودم راست نگويم که می‌دانم آن‌چه می‌گويی راست می‌گويی. اين واقعيت است که در جهان کنونی قله‌های ثروت با دست‌اندازی به پله‌های قدرت جايی برای رشد مردم باقی نمی‌گذارند.
در اين ميان، آقای احمدی‌نژاد اما چيزی وجود دارد که تو را در دنيای ۲۰۰۵ ما وصله‌ی ناجور می‌کند. پس اکنون با کمال تأسف تو تنها به درد آن می‌خوری که از دنيايی چنين آرمان‌باخته و بازيگر، افسرده شوی. دنيايی که در ۲۷ سال ساخته شده است و ما هم جزيی از اين دنيا هستيم. دنيا شرايط دشواری برای برای بازي راستگويان آفريده است اما هم‌جنسان قادرند دست يکديگر را بخوانند و...
دوست عزيز، به‌سادگی بگويم ما نمی‌توانيم خود را در سال ۵۷ متوقف کنيم. ديگر آن آن باورها از زندگی واقعی رخت بربسته است و در معادلات سخت کنونی، ما تنها تصميم‌گيرندگان بازی کنونی نيستيم. تو درست‌تر از آن و اصولگراتر از آن هستی که بتوانی در بازی پيچيده‌ی سياستگزاران آلوده به قدرت بازی کنی، پس به قول مدرس " اکنون کسی لازم است که قاعده‌های بازی اين جهان را آموخته باشد."
برای همين من رأی‌ام را به کسی می‌دهم که او را کم‌تر از تو دوست دارم اما کسی توانمندتر از تو در درک وقعيت‌های امروز زندگی است. همه‌ی اميدم آن است که او لااقل اين‌بار با عطف به آرای تو بداند هنوز مردم محروم ما چشم به راه‌اند. پس گوشه‌چشمی به طبقه‌ی محروم داشته باشد و به سلامت اداره‌ی جامعه بها دهد. دوست عزيز من، تا کنون دو بار رأی داده‌ام و هر دو بار پشيمان. اين بار با آمادگی بيش‌تر بار ديگر پای صندوق رأی خواهم رفت و اما رآی‌ام را به ديگری خواهم داد که او را به اندازه‌ی تو دوست نمی‌دارم. روزگار غريبی است برادر.