وحدت ملی، با ملت یا بدون ملت

بازیهای رسانه ای وشگردهای مطبوعاتی اینبار به یاری بازیگران عرصه سیاست آمده است ودر شرایط بن بست مذاکرات سیاسی گروههای مخالف دولت( در هر دوجبهه اصولگرا و 2 خردادی)، اینبار با توسل به مخالفت چهره های شاخص سیاسی با ادامه زعامت احتمالی 4 ساله دولت نهم، شاهد طرح ایده وحدت ملی می باشیم. ریشه ایده وحدت ملی را می توان به زمانی بازگرداند که به رغم پیش بینی های اهالی سیاست وکارشناسان، دولت نهم کابینه ابتدایی خود را با چهره های نا آشنا بست تا بر هرگونه طرحی مانند دولت ائتلافی با حضورکلیه گروههای اصولگرا خط بطلان بکشد. سهم خواهی وزیاده خواهیهای برخی گروههای اصولگرا! از همان اوایل آغاز به کار دولت نهم آغاز شد ودر قالب عناوینی همچون تخریب رسانه ای، نگرانی از وضعیت آینده کشور، زیر سوال بردن طرحهای پیشنهادی دولت  همچون سهیم هبندی بنزین- بنگاههای زود بازده و..، اختلاف نظر بین رییس جمهور با برخی  وزرا وبرکناری آنها، اختلاف نظر برخی چهره های اصولگرای مجلس هفتم با دولت، ارایه لیستهای چندگانه انتخاباتی درانتخابات شورای شهر سوم وبه خصوص مجلس هشتم  و... دنبال می شد ودر این میان شکست بازی رسانه ای جراید مخالف دولت درایجاد جو عمومی علیه دولت  شکسات سنگین در دو انتخابات گذشته، باعث ایجاد احساس مشترکی بیبن اصولگرایان و2 خردادیها مخالف دولت در ارایه چهره ای ناموفق از دولت شد و از سویی با احساس رویگردانی مردم از برخی چهره های سیاسی در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، نیاز ب همطرح کردن چهره هایی احساس شد که اولا دارای وجهه سیاسی وکارشناسانه ای در بین مردم باشد وثانیا توان جذب آراء مردمی هر دو طیف اصولگرا و2 خردادی را داشته باشد. نگرانی از به زمین نشستن کشتی اصلاحات در صورت شکست احتمالی خاتمی ( در صورت کاندید شدن) باعث شد که برخی فعالین رسانه ای وسیاسی 2 خردادی با پیشنهاد به خاتمی، خواستار ایفای نقش وی در قالب یک رهبر و چهره کاریزما شوند وورود به این ماراتن نفس گیر را به چهره هایی دیگر بسپرند. چهره هایی که در صورت شکست در انتخابات، وجهه جبهه 2 خرداد بیش از پیش مورد هجمه مخالفان سیاسی قرار نگیرد. از سویی تلاش برخی نامزدهای احتمالی اصولگرا در ایجاد اجماع بین اصولگرایان بر سر کاندید واحد و عدم حمایت از کاندیداتوری مجدد احمدی نژاد، پای آنها را به جلسات محفلی زعمای 2 خرداد باز کرد تا ترفند توصیه شده از سوی برخی فعالین سیاسی ومطبوعاتی به خاتمی، در حال تحقق باشد.

انتشار اخباری از دیدار قالیباف با  برخی سران وفعالین 2 خردادی بر تقویت گمانه ها افزود و بعد ها نیزپروژه « دولت وحدت ملی» درنشریه شهروند رونمایی شد.  حسن روحانی به عنوان چهره ای که مرتب در مجامع ومحافل از عملکرد دولت انتقاد شدید انجام می داد نیز می توانست گزینه مناسبی برای پیشبرد این هدف باشد. در این ایام نیز شاهد اظهار نظرهای برخی چهره های اصولگرا تحت عناوینی همچون: عدم اجماع بر سر کاندیداتور یاحمدی نژاد- احمدی نژاد تنها گزینه اصولگرایان نیست و.. نیز باعث تقویت گمانه زنیها شده بود. از سویی دیگر حضور برخی چهره های سیاسی اصولگرا در محافل سیاسی سران 2 خرداد وبالعکس از یکسو وعدم اعلام جدی دکتر احمدی نژاد برای حضور مجدد در صحنه و عدم فعالیت جدی ستادهای استانی رییس جمهور در زمینه انتخابات ( به رغم بالا گرفتن فعالیت دیگر ستادها) راه را برای پذیرش افکار عمومی در مورد ایده « دولت وحدت ملی» هموار می کرد. اوج قوت گرفتن این گمانه زنیها در همایش 30 سال قانونگذاری !!( به رغم گذشت 28 سال از آغاز به کار مجلس شورای اسلامی) و دعوت از آقایان هاشمی رفسنجانی، کروبی وخاتمی از ریاست مجلس وخبر دیدار چند هفته قبل مهندس باهنر ودکتر لاریجانی با میر حسین موسوی باعث رضایت خاطر طراحان وطرفداران ایده دولت وحدت ملی شده بود.

در کالبد شکافی این قضایا باید گفت: ایده « دولت وحدت ملی» صورت موجه ومقبول شعار « نجات ملی» بوده که از طرف حامیان وفعالین ستاد های حامی کاندیداتوری آقای خاتمی عنوان شده بود وحتی پوسترهایی از خاتمی با عنوان « خدا کند که بیایی» با سوء استفاده از احساسات مذهبی مردم والقای تصور منجی از ورود خاتمی به صحنه انتخابات طراحی شده بود. سوال اینجاست آیا وحدت ملی جز در سایه خدمت رسانی به مردم، تلاش برای رفع موانع عملکرد نظام در حوزه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی وو می باشد؟ آیا طرح زود هنگام مسایل انتخاباتی به رغم تاکید رهبر معظم انقلاب مبنی بر عدم ورود زود هنگام به مسایل انتخاباتی با « وحدت ملی» سازگار است؟ آیا تجمع مخالفین سرسخت وتخریب گران دولت را می توان وحدت ملی نامید؟ آیا در این وحدت ملی جایی برای مردم وخواسته های آنها پیش بینی شده است یا طبق روالهای گذشته قرار است مردم به بازیگران مطیع در صحنه انتخابات وبینندگانی حیرت زده در بازیهای سیاسی تبدیل شوند؟ آیا نقش وجایگاهی برای مردم در این ایده پیش بینی شده است یا قرار است تنها ارزش مردم تا هنگام حضور بر سر صندوقهای رای  محاسبه شود وبعد از آن نیز با فراموش شدن مرد ومشکلاتشان، شاهد نشست وبرخاست سیاسیون برای ایده « تقسیم قدرت» باشیم. آیا این ایده در بهترین حالت بیانگر تقسیم محترمانه قدرت آیند هبین جناحهای سیاسی فارغ از میزان موفقیت، تخصص وپایبندی به اصول وشعارهای مطرحه نمی باشد؟

وحدت ملی تنها زمانی تحقق می یابد که جایگاه واقعی مردم در نظر گرفته شود  زیرا تنها با رضایت وحمایت مردم ( فراتر از اختلافات قومیتی ومذهبی) و رفع دغدغه های معیشتی و اجتماعی آنها ست که می توان شاهد تحقق وحدت ملی باشیم. در صورتی که روند فراموشی مردم قرار باشد اینباردر قالب ایده « وحدت ملی» آگاهانه یا از روی غفلت پیگیری شود، باید نگران بحرانهایی در زمینه کاهش مقبولیت نظام ودولت بوده که این خود سنگ بنای تخریب وحدت ملی و اغاز تفرقه ملی می شود. ازآنجا که هم اینک شاهدیم که در طی چندین سال گذشته دشمنان داخلی وخارجی با برجسته سازی تنوع قومیتی و مذهبی در داخل وار تباط دادن آنها با میزان محرومیت در مناطق مرزی در حال ایجاد گسلهای جتماعی- فراهنگی-سیاسی هستند و انتخابات نیز بهترین ماوا برای مانور دادن اینگونه مباحث می باشد ، پس اهتمام به جایگاه مردم به عنوان صاحبان وحامیان واقعی وبی ادعای نظام اسلامی و تلاش برای ورود به مسابقه خدمت رسانی به جای ورود به مسابقه رفاه طلبی ومردم گریزی را میتوان از زمینه های تحقق ایده « وحدت ملی» قلمداد کرد. تلاش برای گسل بین دولت وملت برخاسته از تئوریهای سیاسی- اجتماعی بعد از رنسانس در کشورهای اروپایی بوده و از سویی اهتمام بر قومیت به جای مذهب نیز از خطرات بزرگیست که وحدت ملی را خدشه دار و ناممکن می سازد. یادما نباشد کلام مولایمان امیرزالمومنین را که : رضایت خواص را بر رضایت عامه مردم ترجیح ندهید. هیچ قشری کم بازده تر وپرهزینه تر از خواص نیست.

بر خواص جامعه اسلامیست که با تقدم رضایت خاطر مردم بر آرزوها واهداف سیاسی خود، زمینه وحدت ملی فارغ از جناح بندیهای سیاسی و مشارکت مردمی امیدوار ودلگرم به نظام اسلامی را فراهم آورند.

شکست تحرکات افراطیون در دانشگاه شیراز

 بنا به گزارش خبرنگار سایت روایت، تلاش گروهی از افراطیون جهت برگزاری تجمع در سالروز 16 آذر در دانشگاه شیراز به شکست انجامید.
به گزارش خبرنگار روایت در سالروز گرامیداشت 16 آذر در دانشگاه شیراز که مراسم و تجمع باشکوهی به همت تشکلهای اسلامی دانشگاه های شیراز برگزار شد، تلاش گروهی افراطی برای برپایی تجمع مشابه به دلیل عدم استقبال دانشجویان ناکام مانده و با شکست مواجه شد.
با توجه به استقبال گسترده دانشجویان دانشگاه شیراز از مراسم دانشجویان مسلمان، تلاش طیف تندرو برای جذب مخاطب با شکست مواجه شد و در نهایت با جذب حدود 35 نفر در حالی که ماسک ایمنی بر صورت خود زده بودند به هتک حرمت سالروز شهادت امام محمد باقر  (ع) پرداختند وسعی داشتند با کف زدن به جذب مخاطب بپردازند.
به گفته برخی دانشجویان این شکست سنگین در ادامه ناکامیهای متوالی این طیف فاقد پشتوانه دانشجویی ، به مثابه ناقوس مرگ طیف تندرو می باشد.

 بنام خدا

کار کارشناسی ! از حرف تا وعمل

از زمان روی کارآمدن دولت نهم شاهد هجمه عجیب وبی سابقه ای علیه دولت ودولتمردان بوده ایم. اگر روزی از « کرامت انسانی» و « تحمل مخالف» سخن می گفتند، امروز در عمل شاهدیم که این کرامت انسانی وتحمل مخالف شامل حال دولتمردان و شخص رییس جمهور نشده است وشنیع ترین توهینها ( بخوانید نقد!) علیه ایشان به ثبت رسیده که در نوع خود بی سابقه است. این توهینها اکثرا از طرف کسانی بوده که خود را تئوریسین و متفکر می دانند ودر زمان زعامت خود، فریاد « زنده باد مخالف من» آنها گوش فلک را کر کرده بود.

با اثبات چهره مردمی رییس جمهور محترم وعدم کارآمدی تخریب شخصیتی بی سابقه ایشان توسط مافیایی رسانه ای  زرو زور وتزویر، در فاز دوم عملیات روانی وتخریبی دولت، کارشناسان محترم! به سمت نقد کلیه عملکردهای دولت رفته واز هر فرصتی برای ارایه آمار و ارقام بی حساب و کتاب و زیر سوال بردن عملکرد دولت استفاده می کردند ( حتما جریان عجیب وغریب انتقاد یکی از این روزنامه ها از مصاحبه انجام نشده رییس جمهور را به عنوان شاهکار رسانه ای آقایان فراموش نکرده اید). در این سو شاهدیم که هنوز تعریف جامع و مشخصی از کار کارشناسی و حتی خود کلمه کارشناسی توسط آقایان ارایه نشده، اما با توجه به روحیه تمامیت خواهانه آقایان، مشخصا کار کارشناسی آنچه است که مورد نظر وموافقت آقایان باشد: حتی اگر این طرح پرداخت وام 3میلیونی دولت سابق به بیکاران باشد. طرحی که عملا به افزایش بیکاری واشتغال کاذب کمک کرد و به نوعی در پی کم کردن شر بیکاران از سر دولت توسعه سیاسی بودند. در این مورد شاهد بودیم که صدای اعتراض هیچ کارشناسی به هوا برنخاست و هیچ کس به دولت هشتم هشدار نداد.

آقایان کارشناس!!! از سویی دیگر دولت نهم را متهم به کم کاری، فرصت سوزی، بی برنامگی، تصمیمات شتاب زده و... هزاران تهمت بی حساب وکتاب متهم می کنند. برای کسانی که با روی کارامدن دولت نهم خود را در گیر مسایل سیاسی و کشور داری کرده اند و نیز نسل جدید شاید این سوال مطرح باشد که چه بهتر بود به جای دولت پوپولیست و بی برنامه نهم، این کارشناسان خبره و دلسوزان انقلاب و نخبگان زعامت امور را در دست داشته بودند. ضعف حافظه تاریخی در پرورش این گونه نظرات کمک شایانی کرده است. دراین شرایط  برخی مطبوعات با موجه نشان دادن عملکرد اربابان خود به آب و آتش می زنند و با استفاده از این جنگ روانی – تبلیغاتی در حال چهره سازی از «فرصت سوزان دیروز» به عنوان « فرصت سازان امروز» هستند. اگر امروز شاهد اعتراض علیه تک نرخی کردن سود بانکی به عنوان کاری غیر کارشناسی از سوی این کارشناسان هستیم، نباید فراموش کنیم که این اعتراضات توسط نویسندگان برنامه چهارم توسعه ای انجام می شود که خود در این برنامه به صراحت بر تک نرخی کردن سود بانکی تاکید دارند. اگر اعتراضی به هزینه دار بودن سفرهای استانی از سوی این کارشناسان انجام می گیرد باید سفرهای استانی دولت سابق به کرمان و کرج را از یا دنبریم. سفرهیات دولت و همراهان انها با 18 دستگاه ولوو به استان محروم کرمان و هزینه 1میلیاردی سفر به کرج همگی بر طبق کار کارشناسی ! بود. اینکه به گفته یکی از مسئولان استانی در زمان یکی از سفرهای استانی دولت سابق بر سر میز نهار آقایان شاهد حضور 18 نوع غذای بی هزینه!! بودیم. در ضمن این سفرهای استانی فاقد هرگونه جلسات استانی، دیدارهای چهره به چهره و بررسی مشکلات مناطق محروم از نزدیک بود. کسانی سفرهای استانی را امری غیر کارشناسی تلقی می کنند که به علت خوی کاخ نشینی و پایتخت نشینی خود هیچگاه موفق نشدند در طول 16 سال گذشته حتی به کل مناطق کشور سرکشی کنند. بی شک اگر سفرهای استانی کاری غیر کارشناسی بود، اینک آقای خاتمی فیلشان یاد هندوستان نمی کرد و در 3 سال اخیر این همه به این استان و آن استان سفرهای بدون نیت خیر انجام نمی دادند. کسانی تصمیم دولت در امرسهمیه بندی بنزین را غیر کارشناسی تلقی می کنند که فراموش کرده اند با اتخاذ سیاستهای کارشناسی آقایان !!! ما در چند سال اخیر به عنوان یک تولید کننده بزرگ نفت به وارد کننده بنزین تبدیل شده بودیم و از طرف دیگر مخالفت با ساخت پالایشگاه بنزین از یکسو وعدم اراده جدی برای بهینه سازی مصرف سوخت در کشور و پایین آوردن میزان سوخت مصرفی وسایل نقلیه با تولید موتورهای کم مصرف ، نشان از بی برنامگی وبی ارادگی آقایان برای درگیر شدن با مشکلات بزرگ وریشه ای کشور دارد. آقایان آنقدر به تصمیم گیریهای شتاب زده و سطحی عادت کرده بودند که در حال حاضرفضای جامعه به راحتی زیر بار تصمیمات ریشه ای و جراحی های مدیریتی نمی رود وهر اقدام از این دست را معادل « تخریب دستاوردهای دولتهای سابق » می دانند. اگر به راستی آقایان به فکر بهینه سازی مصرف سوخت در کشور بودند چرا در طی 8 سال  گذشته دولت 2 خرداد زیر بار ساخت پالایشگاه بنزین نمی رفت و تنها در آخرین جلسه دولت هشتم در مرداد ماه 84( جلسه وداع با قدرت یا خروج محترمانه از حاکمیت) به ناگاه ساخت 5 پالایشگاه بنزین را برعهده دولت آینده می اندازد. در حالی که در زمان زعامت خود ادعا می کردند: ساخت پالایشگاه بنزین به صرفه اقتصادی نیست.

گویا آقایان فراموش کرده اند که همین توجیه را در عدم گازرسانی به مناطق شهری استان ثروتمند و غنی از نفت وگاز بوشهر اعلام می داشتند.

آقایان مرتب دم از کار کارشناسی می زنند ولی جنجالهای پیش آمده در مجلس ششم بر سر غیر کارشناسی بودن قرار دادهای نفتی دولت خاتمی را فراموش کرده اند. بهتر است ماجرای درگیری اکبر اعلمی با بهزاد نبوی را تاریخ به ثبت برساند. گویا آقایان گزارش دیوان محاسبات در بحث تفریغ بودجه و عدم واریز 6 میلیارد دلار از درآمد های نفتی به حساب خزانه رافراموش کرده اند. گویا مرگ بیش از 10 نفر از هموطنان  سمیرمی به لطف اقدامات کارشناسی شده ! وزارت کشور سابق را فراموش کرده اند. گویا ورود 2.5 میلیون تن گندم مورد استفاده دام در چرخه گندم مورد استفاده انسان را فراموش کرده اند. گویا مرگ بی سروصدای 400 نفر از هموطنان درجه 2 در حادثه قطار نیشابور را فراموش کرده اند. اگر این اتفاق خدای ناکرده در این دولت روی می داد به راستی چه فاجعه ای پیش می امد؟

روی دیگر سکه نشان از سوء نیت  کسانی دارد که مرتب تمام اقدامات دولت نهم را زیر سوال می بند. دریکسال اخیر با توجه به پیروزی نسبی دولت نهم در زمینه طرحهایی همچون سهام عدالت، سهمیه بندی بنزین، پرداخت نقدی یارانه ها و... اینک شاهدیم که هر از چند گاهی یکی از آقایان منتقد یا وابستگان سیاسی آنها مرتب در هر جمع ومحفلی اعلام می دارند: فلان طرح مورد نظر دولت ما بود- فلان طرح قرار بود در دولت ما انجام شود- حاج اقا بر اجرای فلان طرح نظر مثبت داشت. اینگونه اظهارات بنده را به یاد تکه کلام یکی از شخصیتهای کارتونی دوران کودکی می اندازد که مرتبا بعد از انجام هرکاری ویا ایراد هرسخن بجا واصولی می گفت: منم می خواستم همین رو  بگم.

البته از کسانی که مرتب دم از روشنفکری و تئوریسین بودن می زنند، انتظار اجرای تصمیمات اجرایی بزرگ کار عبث و بیهوده ایست. از آقایانی که میزان سخنرانی هایشان بیش از کارهای اجرایی وتصمیم گیری هایشان است انتظار این گونه تصمیم گیری ها کاری بیهوده است. عملکرد دولت نهم به راستی اگر بدون کارشناسی بود اینک شاهد تغییر گفتمان جناحهای رقیب دولت نبودیم. تاکید بر اعتدال! وارتباط بیشتر با مردم برخاسته از موثر بودن اقدامات دولت نهم می باشد. آقایان نشان داده اند که نه اخلاق در قدرت بودن را دارند و نه اخلاق دوری از قدرت. به راستی برای یکبار هم که شده آقایان با صراحت به مردم و افکار عمومی بگویند در زمان زعامت خود چه طرح کلان و تصمیم بزرگ همچون سهمیه بندی بنزین- نقدی کردن یارانه ها- سهام عدالت- واگذاری زمین های ۹۹ ساله و... را در دستور کار داشته اند؟ آیا جرات انجام طرحهایی از این دست در دولتمردان سابق بود ؟ آیا نمی دانند که این گونه تصمیمات بزرگ نوعی ریسک سیاسی است و در صورت شکست اینگونه طرحها باید قید ۴ سال بعدی ریاست جمهوری را بزنند؟ پس به کدام منطق واستدلالی اینگونه اقدامات را تبلیغاتی می دانند؟ کجای اینگونه طرحها شائبه پوپولیستی بودن را دارد؟ در حال حاضر باید اشاره کنیم که عدم تعریف جدی اصلاحات با گذشت بیش از ۱۲ سال از شعار دادن،  نشان می دهد که آقایان ۸ سال تمام بدون کار کارشناسی بر این ملت حکومت می کردند. پس بهتر است آقایان ابتدا کار کارشناسی اصلاحات را به انجام برسانند و آنگاه به کارشناسی کردن اقدامات دولت نهم بپردازند.

با مروری بر اقدامات انجام شده توسط این مدعیان نخبگی واظهارات سابق همفکرانشان در زمانی که قوه مجریه و مقننه را در دست داشتند به خوبی می توان میزان کارشناسی بودن اقدامات آقایان را به اثبات رساند:

الهه کولایی، عضو فراکسیون مشارکت مجلس ششم: در این که مجلس ششم (با اکثریت ۲خردادی) کم کاری (فرصت سوزی) کرده است، شک نکنید. چرا که قدان پشتوانه حزبی ( بخوانید علمی) باعث ناکارآمدی آن شده است. اصلاحات به رغم حرفها وشعارها به خاطر محدودیتها ومعذوریتها فاقد استراتژی (بخوانید بی برنامگی) بود.  روزنامه کیهان، ۲۰ اردیبشهت ۱۳۸۲

اولین طرحی که در مجلس ششم با سروصدای بسیار مطرح گردید و مهم ترین طرح مجلس و حتی به عنوان اولین گام مجلس اصلاحات نامیده شد، اصلاح قانون مطبوعات بود. این طرح که به اعتراف طراحان و مدافعان آن با انیگزه های سیاسی و حزبی وبا پشتیبانی حزب تازه تاسیس و نو رسیده مشارکت تهیه شده بود، تنها ۲۱ ساعت (۷ جلسه ۳ساعته) ( بخوانید تصمیمات شتاب زده) در کمیسیونهای مربوطه مورد تامل وکارکارشناسی!! قرار گرفته بود. متاسفانه علاوه بر این طرح غیر کارشناسی، در اولین جلسه غیر علنی مجلس نیز بحث اصلی بر سر افزایش حقوق و مزایا بود.

عزت الله سحابی: مجلس ششم که دوسوم نمایندگان آن ۲ خردادی بودند، عملا نتوانستند کاری انجام بدهند ( فرصت سوزی).   اعتماد، ۱۲ آذر ۱۳۸۲، ص۸

بهزاد نبوی، عضو فراکسیون اکثریت با پذیرش ناکارآمدی مجلس ششم می گوید: یک بخش آن به خاطر این است که ما اشکال داریم. بلد نیستیم قانون بنویسیم. در امر قانونگذاری مشکل داریم. روز اول که آمدیم مجلس، کسی یک برنامه مشخص و مدون نداشت ( بخوانید بی برنامگی) که مثلا می خواهیم طی این ۴ سال این ۱۵ لایحه را بدهیم. به اعتقاد من همه اصلاح طلبان در شکست، ناکامی وضعف جنبش اصلاحی سهیم هستند.  کیهان، ۳۰ مرداد ۸۱، ص۳

حمید کهرام، عضو فراکسیون مشارکت: متاسفانه تنها جایی که مجلس را از نظر یافتن راه حل برای مشکلات جامعه وتدوین برنامه های دراز مدت تغذیه می کند، دولت است وچون دولت به گذر روز و وز مرگی فکر می کند( بخوانید بی برنامگی) و برای گذران روزها شکل گرفته است، مجلس نیز روزمره شده است. متاسفانه چون مجلس در سطح حرکت می کند، برای حل مشکلات جامعه به شکل کارشناسی اقدام نمی کند. تنها نهادی که می تواند بدنه کارشناسی مجلس را تغذیه وتقویت کند، مرکز پژوهشهای مجلس ( به ریاست محمد رضا خاتمی) است که تا کنون ضعیف بوده وباید راهی برای آن پیدا کرد.  همبستگی، ۱۴ اسفند، ص۹

احمد پورنجاتی، عضو فراکسیون مشارکت: مجلس فاقد نظام ارزشیابی نمایندگان است وهیچ سازوکاری برای سنجش میزان فعالیت نماینده وجود ندارد. نوعی شتاب زدگی و فقدان همه سو نگری در بررسی طرحها ولوایح مشاهده می شود. آفتاب یزد، 6آذر 80، ص14

سید علی اکبر محتشمی، رییس فراکسیون دوم خرداد مجلس ششم: به نظر من اصلاحات به همه چیز پرداخته ولی توفیق به دست نیاورده است. اصلاح طلبان طی 4 سال گذشته به توسعه سیاسی، آزادی احزاب، مطبوعات و.. پرداخته اند ولی موفق نبوده اند که باید اصلاح طلبان نقد از خود انجام دهند که اشکال کار از کجاست؟ آفتاب یزد، 6آذر 80، ص 1و11

 جمیله کدیور، عضو فراکسیون مشارکت: در مجلس ششم تندرویهایی شد که فعالیت نمایندگان مجلس را در برخی موارد قفل کرد. اظهارات نسنجیده برخی نمایندگان، اقدامات ناموجه برخی و ارایه طرحهای خام وفاقد ابعاد کارشناسی ، مجلس را از درون تضعیف کرده است. به دلیل این که طیف اکثریت (منتقدین امروز) برنامه واستراتژی مشخصی نداشت، نتوانست پاسخگوی افکار عمومی وانتقادات باشد.  آفتاب یزد، 6 آذر 80، ص 14

بنام خدا

آقای هاشمی از هنگام روی کار آمدن دولت نهم وشکست سخت وتاریخی از دکتر احمدی نژاد، حتی حاضرنشدند این شکست را بپذیرند وبه رقیب خود تبریک بگویند. البته دیگر رقبا نیز از این قاعده مستثنی نبودند( قابل توجه کسانی که تبلیغ دموکراسی وپایبندی به رای مردم را داشتند ولی در عمل رفتاری آنارشیستی داشتند).ازآن تاریخ ایشان مدام در رسانه ها ومحافل خودرا دلسوز مردم ونظام جلوه می داد ودستاوردهای دولت را به شدت زیر سوال می برد. البته از شخصیتی همچون اقای هاشمی که هیچگاه جرات روبه رو شدن با منتقدان خود را ندارد و تعطیلی روزنامه ها وزندانی کردن منتقدان را اولین وآخرین راه حل می داند ، این گونه اظهارات تعجب برانگیز نیست. آقای هاشمی که به خوبی در مجلس ششم و انتخابات نهم با دستان متبرک مشارکت ومجاهدین به شکست سیاسی رسید، حالا به فرشته نجات این حضرات تبدیل شده است و در عالم خیال منجی بودن، مدام آمارو ارقام می دهد و از کارهای به زمین مانده دولت انتقاد می کند. ولی فراموش کرده اند که هزینه استهلاک طرحهای نیمه تمام دولت سازندگی تا کنون چندین میلیارد دلار به کشور خسارت زده است. فراموش کرده اند که این دولت مجبور است در سفرهای استانی مبالغی برای ساخت واتمام پروژه های ناتمام دولت کارگزاران صرف کند تا انتظارات ۱۶ ساله مردم برآورده شود.

آقای هاشمی در شرایطی اینک به منتقد سرسخت وبدون حسن نیت دولت تبدیل شده اند و نگران خط امام، وضعیت معیشتی مردم،نبودن آزادی بیان! وو.... هستند که ایشان در دوران ۸ ساله زعامت دوم خردادیها در سکوت مطلق به سر می بردند و احتمالا در حال نگارش خاطرات سیاسی خود بودند. دوری از قدرت برای هاشمی واطرافیان آن چنان ناخوشایند است که حاضرند کلیه اصول اخلاقی که سالها در دروس حوزوی تلمذ کرده اند ویا از همنشینی با امام راحل کسب کرده اند را فراموش کنند تا به هر ترتیب این دولت ناموجه ونامقبول جلوه بیابد.استفاده از هر ابزاری برای دستیابی به هدفی نا پاک واین همان ماکیاولیسم سیاسی مدعیان خط امام منهای رهبری است.

اینک به بیان گوشه ای از رنج وفشارهای اقتصادی- اجتماعی دوران زعامت دوم خردادیها می پردازیم . اینک که غبارها کنار رفته ، اینکه مطبوعاتی که زمان دولت خاتمی به جای پرداختن به مسائل معیشتی واقتصادی مردم، در پی دموکراسی - جامعه مدنی- زندانیان سیاسی بودند. مطبوعاتی که گرسنگی وفقرمردم را تنها در اعتصاب غذای اکبر گنجی می دیدند ومشکلات پزشکی ملت را تنها در تامین هزینه اعزام به خارج تنها جانباز انقلاب یعنی سعید حجاریان می دیدند. جالب تر ازهمه این است که در آن دوران هیچ صدای اعتراضی از آقای هاشمی برنخاست. علت آن به خوبی روشن است: دولت خاتمی به کمک هاشمی به صدارت  رسید و هاشمی نیز سهم خود را از دولت هفتم و هشتم گرفته بود. حدود ۵ وزارت خانه ، معاونت برادر هاشمی در دولت، ریاست حسن  روحانی یاربا وفای آقای هاشمی بر شورای عالی امنیت ملی و.... کافی بود تا خیال هاشمی واطرافیان راحت باشد وبا دیده تساهل وتسامح شاهد به  یغما رفتن ارزشهای نظام وانقلاب به لطف وزیر فرهنگ وارشادبوده و هیچگاه به مسایل پشت پرده وزارت نفت و قرار دادهای نفتی مساله داری که حتی صدای مجلس ششم را بلند کرده بود نپردازند.

در دولت نهم هاشمی واطرافیان باوفا مستقیما پستی نگرفتند و از صحنه به دور شدند. افشاگری احمدی نژاد در هر کوی و برزن بر علیه این خاندان ادامه داشته ودارد. آقای هاشمی در حالی دم از نبود آزادی بیان می زند که ایشان هنوز طاقت شنیدن صدای هیچ مخالفی را نداشته وندارد. حتی اگر کسی مخالف جاسبی باشد.آقای هاشمی واطرافیان درحالی دم از بی برنامگی سفرهای استانی می زنند که شخصیت  آقای  هاشمی هیچگاه اجازه نداد همنشین مشکلات مناطق دور افتاده ومحروم کشور باشد.

۱-۱۰روز قبل از افتتاح مجلس ششم در جراید کشور خبری منتشرشد:

«دانش آموز سال پنجم ابتدایی یکی ازروستاهای رمانشاه که قصد داشت به همراه همکلاسیهای خود به اردو برود،از پدر ومادر خود درخواست مبلغ ۵۰۰تومان می کند ووالدین او به دلیل فقر مالی نتوانسته بودند این مبلغ را تهیه کنند. این دانش اموز که عقده این جریان را به دل داشت،  شبهنگاموقتی همه خواب بودند منزل و تمام اعضای خانواده را به آتش کشید».روزنامه جمهوری اسلامی،۱۲اردیبهشت۷۸، ص۲

تفسیر خبر:اگر گنجی یا شیرین عبادی این مبلغ را می خواستند آنوقت بسیاری از این روشنفکران امروزی وسیاسیتمداران خط امامی! صندوق اعانه یا حتی ردیف بودجه تعیین می کردند. ماجرای کمک به  کرباسچی رافراموش نکنید.

۲-آمار هولناک اعتیادتکان دهنده بود. دکتر انصاری رییس  سازمان بهزیستی کشوردر جمع خبرنگاران گفت:«متاسفانه سالانه میزان معتادان کشور ۱۰ درصد افزایش یافته است.میزان آلودگی زنان به مواد مخدرنسبت به مردان کشور ۳برابر افزایش داشته است(قابل توجه مدعیان حفظ کرامت انسانی وحقوق زنان).روستاییان نسبت به شهر نشینها ۳برابر بیشتر مواد مخدر مصرف می کنند وتعدادمعتادان کشور را ۶ میلیون نفر دانست ودر باره سن اعتیاد افزود:سن اعتیاد به ور متوسط در کشورحدود ۳۲ سالگی است که از سنین زیر ۱۵سال تابالای ۸۰سال ادامه دارد.

۳-متاسفانه به دلیل عدم توجه کافی دولت به بخش تولید وکارخانه ها،تعدادقابل توجهی از کارخانجات کشور مجبور به تعطیلی وبیکاری کارگران خود شدند. به گونه ای که طبق گزارش تکان دهنده وزارت صنایع ومعادن در تاریخ ۱۵ بهمن ۷۹، حدود ۲۵۰۰ واحد تولیدی تعطیل ویا با بحران مواجه شدند. از این تعداد: ۱۴۸۴واحد تعطیل،۲۶۱ واحد دارای مشکل فروش،۳۹۹واحد دارای مشکل نقدینگی،۶۳ واحدمشکلات حقوقی،۱۰۳ واحددارای مشکلات مدیریتی و ۱۶۱ واحد دارای مشکلات فرسودگی ماشین آلات بوده است.

تفسیر خبر: کجایند نامه نویسان اقتصادی؟ کجایند نخبگانی که حالا از تصمیمات دور شده اند؟ چرا صدای اعتراضی بلند نشد؟اقای هاشمی شما کجا بودید؟

۴- تعدادبیکارانی که آمارر سمی سال ۷۵ نشان می دهد، ۴۵۶/۱میلیون نفر بوده اند که در سال ۷۶به۹۵۷/۱میلیون نفر، در سال ۷۷ به ۵۵۲/۲ میلیون نفر، در سال۷۸به ۹۳۵/۲میلیون نفر ودر سال ۷۹ به ۰۴۱/۳میلیون نفر طبق آمار سازمان مدیریت وبرنامه ریزی افزایش یافته اند. یعنی متاسفانه نرخ بیکاری از ۱/۹درصد در سال ۷۵ به۴۸/۱۲، ۱۰/۱۳، ۵۴/۱۳،۲۸/۱۴درصد در سالهای ۷۶ تا ۷۹افزایش داشته است. در این میان مشاهده می شد که از این میزان بیکاری موجود در کشور۳۸/۴درصد آنان افراد تحصیل کرده در سال ۷۶ بودند که در سالهای بعد به ۴۵/۶ درصد و ۹۰/۷ درصد رسیده است.

تفسیر خبر: درتمام این سالها و این قضایا واتفاقات اقای هاشمی کجا بودند؟ آیا احساس خطر ونگرانی نمی کردند؟آیا حساس سوء مدیریت نمی کردند؟چرا فقط دردولت احمدی نژاد شما دلسوز نظام ومردم شده اید؟ راستی زمانی که به اسلام وارزشهای انقلاب وامام توهین میشد شما کجا بودید؟آیا احساس خطر نمی کردید؟آیا با دولت خاتمی معامله سیاسی داشتید؟ فقط متعجبم که در این سالها نامه نویسان اقتصادی کجابودند؟ یادم آمد اینها یا پست داشتند یا درحال برنامه نویسی توسعه بودند.

آقای هاشمی اما در مورد آزادی بیان. زندانی شدن حیدر رحیم پور ازغدی در زمان صدارت شما هنوز فراموش نشده است. ضرب وشتم چند طلبه هم لباس شما که قصد سوال پرسیدن داشتند هنوز فراموش نشده است. تبعید و حبس این عزیزان با کدام منطق مورد قبول شما همخوانی دارد؟ لطفا از سر صداقت انتقاد کنید وفراموش نکنید: مردم را به کار خیر فرامی خوانید در حالیکه خودتان را فرامو ش کرده اید.